Technische specificaties:
Naam Model Nick-name Bouwjaar Gewicht Lengte Brandstof Geluid Burg Staat Club	Erik PASKAMP Prikje / De Bonge 1962 Te veel 192 cm Wit bier, rode wijn, bourbon Rock & Blues Gehuwd  (3 kinderen) Nee	foto door Rogier Veldman
Motto	"Het is nooit zo donker of 't wordt weer licht"

Algemeen:

Ik ben geboren en getogen in Twente en wel in de inmiddels opgeheven gemeente Ambt Delden.
Na vele omzwervingen woon ik inmiddels weer in Twente.  Na onbezorgd de lagere en de middelbare school te hebben afgerond werd mij duidelijk dat ik praktisch aan de slag wilde en dat ik niet in de wieg was gelegd voor nog meer theoretische scholing. Tijdens mijn middelbare schooltijd hield ik me voornamelijk bezig met muziek en sport en stortte ik mij als vrijwilliger in het open jongeren werk zowel voor als achter de bar overigens. Toen ik destijds aan de schoolleiding kenbaar maakte dat ik bij Defensie ging werken werd daar merkwaardig op gereageerd. mogelijk had dit iets te maken met het feit dat ik midden in de eindexamenweek besloot om op te stappen. Ik had reeds twee examens afgerond maar besloot toch om verder door het leven te gaan als beroepsmilitair Dat dit een goede keuze was werd me al snel duidelijk. Ik voelde me bij Defensie als een vis in het water, en vervulde diverse functies in binnen en buitenland. Daar kwam een eind aan in 1997 toen ik door een ongelukkige samenloop van omstandigheden mijn rechteronderarm moest missen.

 
Na het Ongeval:

Na mijn ongeval stond in eerste instantie natuurlijk mijn hele leven op z'n kop. Je gaat in een keer van iemand met een fysiek actieve levenstijl veranderen in een gehandicapte. Later heb ik mij verbaasd over de hoeveelheid termen die er voor gehandicapten zijn zoals "mensen met een lichamelijke beperking" of de laatste "Mensen met een fysieke uitdaging" Alsof ik in mijn militaire loopbaan bij een speciale eenheid nog niet genoeg fysiek en mentaal was uitgedaagd. Door allerlei hulpverleners werd op me ingepraat dat ik toch vooral moest beseffen dat ik heel veel dingen niet meer zou kunnen doen. Aangezien ik behoor tot de categorie mensen die altijd de zonnige kant bekijken nam ik voor mezelf het besluit dat ik afscheid nam van al deze goedbedoelde adviezen. Ik ging mezelf focussen op A: lichamelijk herstel (voor zover mogelijk) en B: Alle dingen die ik nog wel zou kunnen doen. Omdat ik door mijn achtergrond en training had geleerd dat het menselijk lichaam en geest vaak tot meer in staat zijn dan gemakshalve als grens wordt aangeduid legde ik de lat meteen vrij hoog. Natuurlijk ben ik ook wel zo reëel dat niet alles mogelijk is. En dat er hindernissen zijn die je niet meer kunt nemen. Ikzelf ben echter wel het type dat het eerst geprobeerd wil hebben voordat ik iets doorstreep. Ook de hulp van mijn vrouw, familie en vrienden was hierin natuurlijk super belangrijk. Ga er maar aanstaan. Je partner wordt van op de een op de andere dag een totaal andere persoon die zowel geestelijk als lichamelijk weer op nieuw moet leren omgaan met dagelijkse routines. Na het ongeval bleek dat een restant van mijn rechteronderarm geamputeerd moest worden. Wat mij restte was een amputatie stomp met een lengte van 23 cm vanaf de elleboog. De gehele rechterarm weigerde om te reageren op prikkels wat duidde op een plexus laesie oftewel een verlamming van de rechterarm. Gelukkig bleek er toch nog ergens een zenuwvezel intact te zijn geweest want na enkele maanden kreeg ik toch weer gedeeltelijk gevoel in mijn arm en was ik in staat om de meeste spieren van de arm weer aan te sturen. De buiging van mijn elleboog blijft echter beperkt tot 90 graden. Ik zal u niet vermoeien met allerlei details over de revalidatie. Naast de revalidatie heb je natuurlijk nog een ander "en nu?" traject , want hoe ga ik verder met mijn leven. Het werk wat je tot dan toe hebt gedaan kun je niet meer uitvoeren aangezien daar zware fysieke eisen aan worden gesteld. Omdat  de spreekwoordelijke schoorsteen moest blijven roken heb ik meteen na mijn ongeval aangegeven te willen blijven werken bij Defensie. Rechtspositioneel leverde dat nogal wat problemen op, maar dankzij de inzet van meerdere van mijn collega's die hun nek voor mij hebben uitgestoken kon ik toch aanblijven bij Defensie. Operationele inzetten waren uiteraard verleden tijd geworden. In 1998 een jaar na mijn ongeval was ik dus "gewoon" weer aan het werk bij mijn oude werkgever met een full time job.

Heden:

Tot eind 2004 ben ik nog als beroepsmilitair werkzaam geweest. Maar omdat de reisafstanden te groot, de aard van het werk en het feit dat ik "stil" bleef staan mij niet meer konden motiveren, heb ik afscheid genomen van Defensie. Op dit moment ben ik als zelfstandig ondernemer werkzaam voor verschillende bedrijven. Naast Grafisch ontwerp, reclame -en  voorlichtingsadviezen begeleid ik als projectmanager facilitaire en bouwkundige projecten. En zet ik mij in op het gebied van mobiliteit voor gehandicapten als bestuurslid van de "Stichting Mobiliteit voor Gehandicapten" en als lid van het demo team van de projectgroep "Motor Mobiliteit voor Gehandicapten". In beide hoedanigheden kun je me her en der in het land tegenkomen. waarbij ik als ervaringsdeskundige vertel en demonstreer wat er allemaal bij komt kijken om als gehandicapte mobiel te blijven.

Omgaan met je handicap:

Vaak wordt je zomaar aangesproken door wildvreemden met de opmerking "dat je er zo goed mee omgaat" men doelt daarbij dan op het feit dat ik mijn handicap niet verberg of op een andere manier probeer te verdoezelen. Na mijn ongeval verkeerde ik dus eerst een hele periode op een revalidatiecentrum, waar niemand er echt van opkijkt als er in een keer een prothese in de gang staat of er iemand voorbij komt met één arm of één been. Daarbuiten is dat natuurlijk wel anders. Ikzelf heb er voor gekozen om niet net te doen alsof ik geen handicap heb, ik heb me er bij neer gelegd dat ik de rest van m’n leven wordt nagekeken door iedereen. Zo zal ik nooit een T-shirt met lange mouwen gaan dragen omdat anders de prothese wel eens zichtbaar zou kunnen zijn. Dit is echter een keuze die ik voor mezelf heb genomen en die dus puur persoonlijk is. Andere mensen met een amputatie kiezen er misschien voor om hun prothese wel te bedekken. Ik geef dit aan om duidelijk te maken dat iedereen op zijn eigen manier moet doen wat hij of zij denkt dat het beste is. Ik hou er zo wie zo niet van om mensen te beoordelen op hoe ze er uitzien of wat ze aan hebben.

Over omgaan met een handicap kan ik in mijn geval kort zijn, alles komt voort uit noodzaak, je kan namelijk niet anders. De ene keer lukt dat wat beter dan de andere keer. Gelukkig ben ik positief ingesteld en kan ik heel goed relativeren. Twee eigenschappen die erg goed van pas komen om toch een leven met voldoende kwaliteit te leven. Ik zie de toekomst dan ook zonnig tegemoet.